Ne yapmam gerektiğini bilemediğim zamanlardayım gene.. Aramızdaki bu mesafenin artmasından korkuyor ama buna engel olabilecek hiçbir şey yapmıyorum, belki de yapamıyorum. Gururdan mı bilinmez ama sadece bekliyorum..
Beklemek çok sorun değil de ama o bekleyişte bensiz gelişebilecek, olabilecek durumlar var ya, onlar işte... Engel olamayacağım, yönetemeyeceğim, müdahele edemeyeceğim, edersem kaybedeceğim, bir tiyatro sahnesinde olup bitenleri izlermişçesine sessizce, konuşmadan, sahnedekilerin dikkatini dağıtmadan bekleyeceğim durumlar.. İzliyor, bazen görüyor, düşünüyor, merak ediyor ama sabrediyorum, belki diyorum, son sahnedir belki be diyorum, finali de beraber oynarız ne de güzel olur diyorum ama ardı sıra kesilmiyor sahnelerin.
Hani "nasıl yaparım, nasıl gidip konuşurum ?" sorularına cevaptır ya " sen ilk adımı at, gerisi kendiliğinden gelir" diye; bunca zamandır attığım, bundan sonra atacağım, atamadığım her adımdan çekindiğim, korktuğum, pişmanlık duyduğumsun sen...
