Korku Üzerine

  Hani olur ya başlayıp başlamamak arasında kalırsın bazı zamanlar. Seversin ama biraz da korkarsın başlamaktan. Bu korkunun sebebini hep bağlanmaktan korkmak olarak düşünürsün, öyle benimsersin, öyle anlatır anlatmasan da yansıtırsın.. Bağlanmanın korku verdiği kadar güzel olduğunu bilirsin, sahiplenmenin, sahiplenilmenin de... Sonra biterse diye düşünürsün, biterse ne olacak diye.. O'nsuzluğa alışmanın zor olacağını düşünürsün ya da öyle bir alışma sürecinin olmasını istemezsin. Başlamadan bitirmeye çalışmak tam da bu olsa gerek.

  Halbuki bilinen bir gerçektir uzun zaman sonra yaptığımız değil de yap(a)madıklarımızdan, konuşabilecekken suskunluğumuzdan, başlayabilecekken kayıtsız kalmamızdan pişmanlık duyacağımız... ve bunu bile bile kayıtsız kalır, başlamaz susarız... 

   Sanırım bu konuda başkalarına, etrafımızdakilere, yakınlarımıza hatta sevdiğimiz kişiye itiraf edemesek de  kendimize itiraf etmeliyiz; belki de asıl korkumuz bağlanmak, bağlandıktan sonra bittiğinde oluşabilecek acı çekmeler üzüntüler değil de bütün bunların ardına gizlediğimiz SEVİLMEME korkusu olduğunu... 

Bekleyiş

  Ne yapmam gerektiğini bilemediğim zamanlardayım gene.. Aramızdaki bu mesafenin artmasından korkuyor ama buna engel olabilecek hiçbir şey yapmıyorum, belki de yapamıyorum. Gururdan mı bilinmez ama sadece bekliyorum..

  Beklemek çok sorun değil de ama o bekleyişte bensiz gelişebilecek, olabilecek durumlar var ya, onlar işte... Engel olamayacağım, yönetemeyeceğim, müdahele edemeyeceğim, edersem kaybedeceğim, bir tiyatro sahnesinde olup bitenleri izlermişçesine sessizce, konuşmadan, sahnedekilerin dikkatini dağıtmadan bekleyeceğim durumlar.. İzliyor, bazen görüyor, düşünüyor, merak ediyor ama sabrediyorum, belki diyorum, son sahnedir belki be diyorum, finali de beraber oynarız ne de güzel olur diyorum ama ardı sıra kesilmiyor sahnelerin. 

  Hani "nasıl yaparım, nasıl gidip konuşurum ?" sorularına cevaptır ya " sen ilk adımı at, gerisi kendiliğinden gelir" diye; bunca zamandır attığım, bundan sonra atacağım, atamadığım her adımdan çekindiğim, korktuğum, pişmanlık duyduğumsun sen...